Даўным-даўно ў адным сяле жыла дзяўчына-прыгажуня Марыя,
вялікая майстрыха хусткі і шалі распісваць,
ды такой прыгажосці, што вока адарваць нельга.
Жыў у тым жа сяле малады паляўнічы Даніла.
Марыя і Даніла пакахалі адзін аднаго,
і вырашылі на Пакрову вяселле згуляць.
[Савет ды каханне]
І трэба ж такому здарыцца,
што ўбачыла Мар'іна рукадзелле Баба Юга.
Вось дык багацце! Украду дзеўку, усё маё будзе!
[Савет ды каханне]
І выкрала старая карга Мар'юшку,
занесла ў далёкі дрымучы лес,
да самага чароўнага возера.
Закруціўся Даніла,
і адправіўся нявесту выбаўляць.
Доўга блукаў Даніла па змрочным лесе,
доўга шукаў шляхі-дарогі да Марыі,
і нарэшце дабраўся да чароўнага возера.
Туман сцелецца над чароўным возерам,
і ў тумане ўзнікалі перад Данілам...
... цудоўныя казачныя гарады.
Адно бачанне змянялася іншым.
Раптам туман рассеяўся,
і паказалася хата Бабы Югі.
Што Даніла, за нявестай завітаў?
Дык не відаць табе тваёй Мар'юшкі!
Халды-балды, халды-балды!
Пера-халды, сырымі-была!
Выклікала Баба Юга Чапыгу,
і пакарала ёй загубіць Данілу.
Данілушка!
Мар'юшка!
Данілушка!
Мар'юшка!
Затлумілі Данілу лешакі і ляшуткі,
завялі яго па загаду Бабы Югі,
да гразкага балота.
Далей і шляхі няма.
Так і развеяліся вядзьмарскія чары,
усё вакол стала радасным і выдатным.
Бабы Югі не стала,
а Марыя і Даніла зажылі шчаслівым жыццём.
Тут і казцы канец!
Канец справе вянок!
КАНЕЦ © Вархіў 2023